سلام به همگی

        منتظر نباشید چون تا قبل امتحان کنکور از آپ خبری نیست

        ممنون از همگی

         بابای                                                                  میلاد و .....

 

 

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو؟

                      

                                          

 

    چه کسی خواهد دید        

                                  مردنم را بی تو؟

    بی تو مٌردم    مُردم                                                                

    گاه می اندیشم

                                          خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

                آن زمان که خبر مرگ مرا

  

     از کسی می شنوی روی تو را

                                           کاشکی می دیدم.

        شانه بالا زدنت را

                                 

                                  ـــــــ بی قید ــــــــــ

      و تکان دادن دستت که

                                 

                                 ـــــــــ مهم نیست زیاد ــــــــــ

و تکان دادن سر را که

                               

                                  ـــــــــ عجیب! عاقبت مرد؟

                   ـــــ افسوس!

                                      ـــــــ کاشکی می دیدم!

       من به خود می گویم:

      (( چه کسی باور کرد

      (( جنگل جان مرا

      (( آتش عشق تو خاکستر کرد؟

هنوز عاشقتم

                                                       

                                  

       هنوز هم که هنوز است عاشق ماهم

                                                                              ولی بدون تو مهتاب را نمی خواهم

       برای آمدنت گرچه راه کوتاه است

                                                              هنوز هم که هنوز است چشم در راهم

       سلام... روز قشنگی است... دوستت دارم ...

                                                                              چقدر عاشق این   جمله‫ های کوتاهم

       هوای بودن یک عمر با تو را دارم

                                                                              منی که دلخوش  دیدارهای گه گاهم

       برای گفتن یک حرف عاشقانه فقط

                                                                              اسیر سخت‫ترین  زخمهای جانکاهم

       بدون تو همهء لحظه‫ ها به این فکرند

                                                              که  تیغ  را  بگذارند  بر   گلوگاهم.

 

 

 

            

 

 

             

 

            

 لحظه های ی تو بودن سخت می گذرد عزیزم

 لحظه های بی تو زیاد شده

 مدتی است که نمی توانم برایت شعر بیاورم

 لحظه های بی تو زیاد سخت می گذرند و من شعر می آورم تا لحظه های با تو نگذرند

 تا شعر ما را در خود برد و لحظه های اندکِ با تو بودن را آنقدر طولانی کند که من لحظه  های سخت بی تو بودن و بی تو ماندن را از یاد برم.

 اما می دانی عزیزم همان دم که این لحظه ها از من می گریزند , بی تو ماندن هولناک جلوه  می کند

 دلگیر نشو که چرا شعر نمی آورم . برای با تو بودن و با تو ماندن تدارک می بینم

 شاید کافی نیست و شاید باید بیشتر آماده شوم. گوی بلورینی که به دستم خواهند داد دل   نازک  است.

با اشاره ای از دست می رود. خدایا این گوی راچگونه مراقبت کنم ,  کمکم می کنی؟
عزیزم کاش می توانستم بیشتر با تو بمانم اما چه کنم که نوبت بازی ما نرسیده . آن گاه که نوبت به ما برسد را دیرگاهی است که چشم دارم.

خواسته بودم که با تو قله را بپیمایم

کمکم می کنی؟

 

                                                

                                                                                       

گورستان عشق

                                                  

                      با هم می رفتیم

                      به گورستان عشق رسیدیم

                     بر روی بزرگترین سنگ گورستان نوشته ای هک شده بود و ما با هم

                     خواندیم (( بزرگترین درد این نیست که عشقت تنهایت گذارد ‌‌ بزرگترین درد

                    این است که کسی بمیرد و پس از مرگ او بفهمی عاشقت بوده است))

                    خیلی دردناک اما زیبا بود

                    اما  حالا روزهای آخر عمر خودم است

                    به او نرسیدم و وصیت می کنم بر گور من این جمله را بنویسند:

                   (( بزرگترین درد این نیست که عشقت تنهایت گذارد و حتی بزرگترین

                   درد این نیست که بعد از مرگ کسی بفهمی  که عاشقت بوده 

                   اینها کوچک است  چون می دانی کسی دوستت دارد . بزرگترین درد

                   این است که با تمام وجود خود کسی را  دوست داشته باشی اما بدانی

                  که هرگز  نمی توانی به او بگویی و بدانی که هرگز به او نمی رسی))

قرار بود مال من باشی

 

                                        

                                               

 

    قرار  بود  فقط  بي قرار من باشي

                                                              وروزها را تا ابد كنار من باشي

    قرار بود كه مهتاب من شوي نه فقط،

                                                             شبي ستاره ي دنباله دار من باشي

    كه هر ستاره ي دنباله دار رفتني است

                                                             خيال مي كردم ماندگار من باشي

    سر قرار نبودي خمار برگشتم

                                                             قرار بود كه چشم انتظار من باشي

    تو دست هاي خودت را به دست هاي كسي...

                                                             بدون اينكه كمي شرمسار من باشي

    چرا مرا به امان خدا رها كردي؟

                                                             به جاي اينكه خداوندگار من باشي.

 

                                                                                          

تلاشی بی سر انجام

 

                                 

 

                         تلاشی بی سرانجام است

                                                            تو را با نام مخصوصی صدا کردن

                  تو را در قالبی بردن

                                                      و یا در قاب بنشاندن

         نمی دانم چه معجونی

                                                که در نقشی نمی پایی

 نمی دانم جه ها هستی

                                           که با افسون پنهانت

                             

                            من نا آشنا را محرم راز وفا کردی

                     

                    تو را باید درون خانه ی دل پاسداری کرد

                            

می رسد روزی

 

                     

   می رسد روزی که فریاد وفا را سر کنی

  می رسد روزی که احساس مرا باور کنی

                                                      می رسد روزی که نادم باشی از رفتار خود

                                                      خاطرات  رفته ام  را  مو به مو از بر کنی

  می رسد روزی که تنها ماند از من یادگار

 نامه های کهنه ای را که به اشکت تر کنی

                                                     می رسد روزی که در صحرای خشک بی کسی

                                                     بوته های   وحشی   گل   را   ز غم پر پر کنی

 

                        می رسد روزی که صبرت سر شود در پای من

                        آن   زمان   احساس  امروز  مرا   باور  کنی

                                       

                                    

                                                          

تو همه چیز منی

 

                 

 

بعضي ها به اصل و نصب خانوادگي شان مي بالند و بعضي ها به هنرو مهارتشان،بعضي به ثروتشان،بعضي به نيروي بدني شان و بعضي به سر و وضع ولباسهايشان هر طبع و مزاجي سرگرمي وابسته به خود دارد که از آن بيشتر از بقيه کارها لذت مي برد .

اما اين در حد و ميزان من نيست،از همه ي اينها من يکي را جامع ترين وکلي ترين و بهترين

مي دانم و آن عشق توست که براي من از برتري خانوادگي بهترواز ثروت گرانبها تر واز لباس ِگران قيمت    درخشان تر است
و با داشتن تو بيش از آنچه همه ي مردم به آنها مي بالند بخود مي بالم.

بيچارگي و بدبختي من فقط در اين ا که اين امکان وجود دارد که تو بروي و همه ي اين

    خوشبختي   را از من بگيري و با خود ببري و مرا به بيچاره ترين بدبختي ها دچار کني

 

                                  

 

تو هم رفتی و تنهام گذاشتی

              

تو هم رفتی...امروز ديگه مطمئن شدم که تو هم منو با خودم گذاشتی و گفتی بدرود...داشتم به تو و پاهات که آروم آروم روی سنگ فرش خيابون قدم می گذاشتند و دور می شدند نگاه می کردم...اصلا باورم نميشد که اين تويی...يعنی توهم از من بريدی و حاضر به ترک کردن من شدی و رفتی؟!!!لحظه و لحظه کوچکتر ميشدی...ولی مصيبت رفتنت برای من بزرگ تر می شد...تا اينکه به خودم اومدم و بدنم رو ديدم که از ترس تنهايی به خودش ميلرزيد...نفسهام تند شده بود...بغض گلوم رو ميفشرد...دست خودم نبود...دو قطره اشک از دو ديده ناباور من سر خوردن و صورتم رو نوازش کردن و به روی زمين افتادند...اشکها آنقدر زياد شدند که ديگه چيزی رو درست نمی ديدم...همون لحظه بود که برگشتی و برای بار آخر من رو نگاه کردی...ولی من نتونستم چهره ات رو ببينم به جای من اشکهای من تو رو ديدند و برای تو دست تکون دادند...سرم رو پايين گرفتم...ديدم زير پام خيس شده...وقتی برگشتم و رفتم،برگشتم يک نگاه به عقب انداختم ديدم جای پاهام روی زمين خيس از گريه نمايان شده بود...ياد لحظه ای افتادم که با هم زير بارون ايستاده بودیم و حرف ميزدیم،بعد که رفتيم جای دو تا پا روبروی هم روی زمين خيس نمايان شده بود...آه که اين بار يک جای پا بود و جلوش هم خالی بود...آخه اون پای ديگه رفته بود...اينبار خيسی زمين از بارون نبود از نبود او پای دومی بود...اون که رفته بود و به من گفته بود بدرود ...

                                    

جنونی نو

 

                            

                         جنونی تازه، زخمی نو ، نشان کرده ست جانم را

                         و می گیرد همین ته مانده ی تاب و توانم را

 

                          کجايی آی...! حجم هستيم در خويش می‫پیچد

                                 و می ترسم برون ریزد ز دل َ درد نهانم را

 

 

                                  تمام آرزوهای مرا توفان شک برده ست

                           و ابری تيره پر کرده ست چشم آسمانم را

                       نه خورشيدی، نه امّيدی،‌ چه خواهد شد؟... نمی دانم

                           فقط سرماست می‫داند زبان استخوانم را

 

                   چه می‫پرسی نشانت چيست؟ نامت چيست؟ بيهوده ست

                         بپرس از کوچه‫های بي‫کسی، نام و نشانم را

 

                      در اين مرداب وهم افروز ایمان سوز، می پوسم

                             اگر دستت نگیرد دست‫های ناتوانم را

 

                         زبانم جز به کام ِ نامِ تو دیگر نمی‫گردد

                         تو که لبریز عطر نام خود کردی دهانم را

 

                        زمستان رفت و من در دستهایت زاده خواهم شد

                        جنونی کهنه، جانی نو ... که می‫گوید اذانم را؟

 

                          

دوستت دارم

با آن همه بد بیاری کوشیده ام که بد نباشم

                                     ما بین تردید و امید در رفت و آمد نباشم

کوشیده ام اعتمادم همواره محکم بماند

                                     در انتخابی که کردم هرگز مردد نباشم 

شاید تو روزی بیایی می دانم که روزی می آیی 

                                    شاید تو روزی بیایی  روزی که شاید نباشم

بگذار مثل گذشته با هم صمیمی بمانیم

                                   جمع است با تو خیالم بگذار مفرد نباشم

در بیت بعد همین شعر باید دلم را ببینی

                                   باید به قافیه و وزن دیگر مقید نباشم

                                                              دوستت دارم                

                           

                                              

بی تو

 

امشب در خلوت تنهایی ام آهسته آهسته بی تو گریستم

کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند

تا بدانی که بی تو چه می کشم...

کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو

رودی از اشک به راه انداخته ام..

و کاش پرنده ی سوخته بالٍ عاشق از جانب من

به تو این پیغام را می رساند که:

امید و آرزوهایم بی تو آهسته آهسته

در حال فروریختن است....

                   

در آسمان می بینمت

                

 

به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن . کسي هست

 

 

که عاشقانه تو را مي نگرد و منتظر توست . اشکهاي تو را پاک مي کند

 

 

و دستهايت را صميمانه مي فشارد . تو را دوست دارد فقط به خاطر

 

 

خودت . و اگر باور داشته باشي مي بيني ستاره ها هم با تو حرف مي

 

 

زنند. باور کن که با او هرگز تنها نيستي. فقط کافيست عاشقانه به

 

 

آسمان نگاه کني...

                                                 

محکوم به جرم عشق

 

    

         دردادگاه عشق ... قسمم قلبم بود وكيلم دلم و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان .    ق        قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام كرد و سپس محكوم شدم به

               تنهايي   و  مرگ . كنار چوبه ي دار از من خواستند تا آخرين خواسته ام را بگويم و

               ومن  گفتم :    به     تو بگويند   ... دوستت دارم 

 

               

 

                        محکوم     به     جرم      

                                                    

                                                             عشق